Weronika planuje odpocząć, w tym celu chce spędzić urlop na wycieczce, lecz niespodziewanie, jakiś nieznajomy mężczyzna podchodzi do niej i mówi, że lepiej będzie, jak szybko pojedzie do swojej matki. Przestraszona kobieta robi to natychmiast, a na miejscu ma wrażenie, że wszyscy wiedzą, co się dzieje, tylko nie ona. Ma wrażenie, że jest najgorszą córką na świecie i że nic nie wie o najbliższej osobie. Postanawia nadrobić stracony czas i dowiedzieć się, co tajemniczy mężczyzna miał na myśli.
Lubię książki Magdaleny Kordel. Mam do nich sentyment jeszcze z moich czasów nastoletnich. Do dziś „Uroczysko” oraz „Malownicze” są jednymi z moich ulubionych miejsc literackich, do których lubię czasem wracać, dlatego zawsze z chęcią sięgam po kolejną powieść autorki, wiedząc, że na pewno się nie zawiodę.
Mamy tu małomiasteczkowy klimat, gdzie każdy każdego zna. Dużo poczucia humoru, mimo poruszania trudnych tematów. Przesympatycznych, ciepłych, miłych bohaterów, gotowych biec z pomocą, gdy tylko zajdzie taka potrzeba. Rozmowy w kuchni przy wielkich kubkach ciepłych napojów i smacznych wypiekach, aż niemal czuć ten aromat podczas lektury. Znalazło się tu również miejsce na rodzinne sekrety.
Choć na co dzień moim pierwszym wyborem są dreszczowce, to lubię czasem sięgnąć po taką lekką, uroczą opowieść, która sprawia, że ma się ochotę przenieść w świat bohaterów i choć przez parę chwil móc poczuć się, jak wśród swoich. Weronika część przyjaciół matki znała dawno temu, część dopiero poznała, choć tak naprawdę po takim czasie, można uznać, że nie zna nikogo, a mimo to przyjęli ją, jak osobę, która po jakimś czasie nieobecności wróciła po prostu do swojego domu. Zastanawia mnie tylko jedno. Jest wzmianka, że kobiety nie widują się często, ostatnio około pół roku temu, jakim jednak cudem w czasie nawet krótkich odwiedzin Weronika nie poznała żadnego z nich?
Ta książka uświadomiła mi to, jak lubię wracać do mojego rodzinnego domu, do mamy i taty. Jestem tam zawsze mile widziana i mogę przyjechać z każdym problem. Nabrałam ochoty, by ich odwiedzić, choć nie jestem taka, jak Weronika. Widujemy się przynajmniej raz lub dwa w miesiącu. Nie możemy jednak skazywać bohaterki na porażkę, ponieważ wraz z rozwojem fabuły poprawiła się oraz dostrzegła swoje błędy.
„Czas odnaleziony” to ciepła, pełna uroku opowieść, która przypomina, że nigdy nie jest za późno, by naprawić relacje i spojrzeć na bliskich z innej perspektywy. Pokazuje również, jak ważne są rozmowa, obecność i zwykłe zainteresowanie drugim człowiekiem. Po tej lekturze zostałam z przyjemnym uczuciem i jeszcze większą ochotą na rodzinne spotkania. To jedna z tych książek, które czyta się z uśmiechem i przy których można na chwilę zwolnić tempo codzienności.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Komentarze z adresami do Waszych blogów nie będą publikowane. Wiem jak do Was trafić i nie musicie wklejać linków (chyba że chcecie mnie zirytować).